POSITIVE THURSDAYS
IT'S ALL ABOUT EDUCATION

Harry J Studio

Harry J Studio
Birth Place
Kingston, Jamaica
Genres
Reggae, Roots Reggae, Dub, Dancehall, Rub-A-Dub
Year activate
1972-nowadays

Harry J Studio  Biography

Legendarne Harry J Studio zlokalizowane przy 10 Herb McKenley Drive w Kingston nie przypomina żadnego innego ośrodka nagrań na wyspie. Słynące z płyt Boba Marleya i The Wailers studio, nie tylko przyczyniło się do powstania legendarnej muzyki, ale było także punktem zwrotnym w karierze takich artystów jak The Rolling Stones, The Who czy Grace Jones. Stałym bywalcem studia, jeszcze przed przeprowadzką do Anglii we wczesnych latach 70., był także Chris Blackwell, założyciel Island Records.

Stół mikserski Helios Console zrobiony na specjalne zamówienie do Harry J Studio

Harry Zephaniah Johnson urodzony 6 lipca 1945 roku światu będzie znany jako Harry J. Swoją karierę muzyczną rozpoczyna jako basista w grupie The Virtues, której został managerem w późniejszym okresie. Następnie rozpoczyna pracę jako sprzedawca ubezpieczeń, ale jego miłość do muzyki ciągle wraca. W 1968 roku Johnson wynajmuje czas w Studio One i nagrywa grupę The Beltones i ich „No More Heartaches” – to pierwsza produkcja, za którą odpowiedzialny jest Harry J. Utwór ten uznawany jest za jeden z pierwszych zwiastunów nowego stylu jakim będzie reggae. Warto też nadmienić, że w tym samym okresie numer duetu Larry and AlvinNanny Goat” wyprodukowany przez Coxsona, często uznawany jest jeden z pierwszych numerów, który wyznaczył transformację z rocksteady do reggae. Wciąż trwają dyskusje na ten temat, ale znamiennym jest fakt, że singiel The Beltones stał się hitem na Jamajce, będąc numerem jeden przez cztery tygodnie na tamtejszych listach przebojów, co wcale nie było w tamtych czasach łatwym zdaniem.

Harry J nie poprzestał na jednym hicie. W 1969 roku ukazuje się „Cuss CussLloyda Robinsona, który będzie jednym z najczęściej przerabianych riddimów w reggae. W tym samym roku Johnson wydaje serię instrumentalnych numerów podpisanych jako Harry J All Stars, w skład którego wchodzili: pianista Gladston „Gladdy” Anderson, klawiszowiec Winston Wright, basista Jackie Johnson, bębniarz Winston Grennan i gitarzysta Hux Brown. To w tym składzie nagrano „Smashville”, „Je T’Aime” i „Srpyone”, które szybko przyjęły się na scenie muzycznej Kingston i były grane przez lokalne sound systemy.

Bez wątpienia największym hitem był „Liquidator”, gdzie można usłyszeć klasyczne już dzisiaj solówki Winstona Wrighta. Numer znalazł się na 9. miejscu na brytyjskiej liście przebojów i stał się hymnem tamtejszych skinheadów. Linia basu z tego kawałka została użyta we wstępie do „I’ll Take You There” (Stax Records) grupy The Staple Singers, który znalazł się na szczycie 100 najlepszych utworów 1972 roku! Johnson podjął stanowcze kroki, do uzyskania tantiemów od Stax Records, ale nie udało mu się wiele wskórać.

Harry J All Stars, 1969

Po sukcesie „Liquidator” w Wielkiej Brytanii tamtejszy label Trojan postanowił dać Johnsonowi jego własny sublabel Harry J, w którym wydawał swoje numery. Żadne z jego instrumentalnych produkcji nie osiągnęły sukcesu „Liquidator”, ale bez wątpienia dało mu to rozpoznawalność na rodzimej Jamajce i możliwość pracy z wieloma świetnymi wokalistami, jak chociażby duet Marcia Griffiths i Bob Andy! Ich wersje klasyka Niny Simone „Young Gifted And Black” (1970) i „The Pied Piper” (1970) Crispian’a St. Petersa wspięły się do czołówki brytyjskich list przebojów.

W 1972 roku Johnson otwiera własne studio nagraniowe przy 10 Roosevelt Avenue w Kingston, które zrewolucjonizowało przemysł muzyczny na Jamajce. Wszystko za sprawą wyposażenia go w 16 kanałowy mikser, który nie był oczywistym rozwiązaniem w istniejących ówcześnie studiach. W tym czasie najczęściej używano 4 kanałowych mikserów, więc wraz z pojawieniem się nowej technologii Harry J Studio przyciągało do siebie najlepszych artystów. Ponadto pracowali tutaj Sid Bucknor, a od połowy lat 70., także legendarny realizator dźwięku Sylvan Morris, którzy przeniósł się tutaj ze Studio One.

W Harry J Studio powstały takie albumy jak: „Book of RulesThe Heptones (1973), „Sweet SensationThe Melodians (1977), „Reggae Got SoulToots and the Maytals (1976)  czy „Joseph’s Coat Of Many ColoursDennis Brown (1979). The Wailers nagrali tutaj część albumu „Catch A Fire” (1973) oraz cały „Burnin’” (1974), a później Bob Marley wracał tutaj podczas sesji nagraniowych płyt „Natty Dread” (1974) i „Rastaman Vibration” (1976). Umowa jaką Johnson zawarł z Island Records spowodowała, że do studia przychodzili nagrywać Burning Spear czy grupa The Heptones, rejestrując swoje albumy. Ponadto powstawały tutaj utwory Ken Boothe, Augustusa Pablo, grupy The Cables czy amerykańskiego piosenkarza pop Johnny’ego Nasha. Grupa Zap Pow zarejestrowała tutaj swoje albumy. Ponadto studio pojawiło się także w klasycznym już dzisiaj filmie „Rockers” (reżyseria Theodoros Bafaloukos) w 1978 roku, w scenie kiedy Kiddus I nagrywa hitowy „Graduation In Zion„. Keith Hudson i producent Tony Robinson przyprowadzili od studia The Gladiators, Augustusa Pablo (który nagrywał tutaj zarówno solo, jak i z Jacobem Millerem i grupą Tetrack), Prince Far I, Horace Andy, The Twinkle Brothers i Bunny Wailer, by wymieć choć kilku z nich.

Sylvan Morris podczas sesji nagraniowej w Harr J Studio, 1978

Lata 70. to bez wątpienia okres świetności dla studia Harry’ego J. Wraz z nastaniem kolejnej dekady, Johnson nie przestawał produkować kolejnych hitowych singli. Warto tu nadmienić cover Sheili HyltonThe Bed’s Too Big Without You” z repertuary zespołu The Police, który osiągnął 38. miejsce na brytyjskiej liście przebojów reggae. Również w erze digitalu Harry J nie próżnował, odpowiadając na potężny riddim King Jammy’ego „Sleng Teng” wydany w 1985 roku. To właśnie ta produkcja była początkiem nowego okresu w jamajskiej muzyce popularnej, rozpoczynając cyfrową rewolucję. Johnson bardzo trafnie nazywa swój riddim „Computer Rule”, na którym swoje hity nagrali: Daddy FreddyBody Lasher”, Little JohnCome Back To Me”, Charlie ChaplinPineapple Man”, King KongNinja Mi Ninja”, UglymanComputer” czy Frankie PaulEthiopia Here I Come” wszystkie z 1985 roku.

W latach 90. studio zostało uśpione na 7 lat, a jego ponowne otwarcie nastąpiło w 2000 roku. Pod kierownictwem byłego pracownika studia – Stephena Stewarta, który postanowił odnowić i ponownie wyposażyć obiekt w nowy sprzęt. Warto jednak nadmienić, że umowa jaką Stewart zawarł z Johnsonem pozwalała temu drugiemu zachować prawo własności do lokalu. Harry’emu J udało się połączyć umowy wydawnicze i dystrybucyjne utworów znajdujących się w jego katalogu w tym sublabeli takich jak Jaywax, Roosevelt, 10 Roosevelt Avenue i Sunset, które były oddzielne od działalności studia.

Po ponownym otwarciu do studia zaczęli ściągać weterani reggae jak: Toots Hibbert, Burning Spear, Sly & Robbie, Horace Andy, Luciano, Sizzla. Także artyści młodego pokolenia, jak zespół Raging Fyah, nagrywali tutaj całe albumy lub też kilka numerów, które finalnie trafiały na ich wydawnictwa. Studio Harry J stało się też bardzo popularne wśród europejskich artystów, którzy przyjeżdżają tu, żeby odnaleźć „autentyczne brzmienie reggae”.

Johnson zmarł 3 kwietnia 2013 roku w wieku 67 lat w Westmoreland, miejscu swoich narodzin, z powodu powikłań po cukrzycy.

Najważniejsze albumy nagrane w Harry J Studio:

  • Big Youth – Screaming Target (1972)
  • The Heptones – Book Of Rule (1973)
  • The Wailers – Burnin’ (1973)
  • Bob Marley & The Wailers – Natty Dread (1974)
  • Judy Mowatt – Mellow Mood (1975)
  • The Heptones – Night Food (1976)
  • Bob Marley & The Wailers – Rastaman Vibration (1976)
  • Toots & The Maytals – Reggae Got Soul (1976)
  • Burning Spear – Man In The Hills (1976)
  • The Melodians – Sweet Sensation (1977)
  • The Cables – Baby Why (1977)
  • Horace Andy – In The Light (1977)
  • Burning Spear – Dry & Heavy (1977)
  • Bunny Wailers – Protest (1977)
  • Max Romeo – Reconstruction (1977)
  • U Roy – Rasta Ambassador (1977)
  • Burning Spear – Social Living (1978)
  • Culture – Africa Stand Alone (1978)
  • The Gladiators – Proverbial Reggae (1978)
  • Prince Far I – Long Life (1978)
  • Jacob Miller – Wanted (1978)
  • Zap Pow – Zap Pow (1978)
  • Dennis Brown – Joseph’s Coat Of Many Colours (1979)
  • Prince Far I – Cry Tuff Dub Encounter Part 2 (1979)
  • Hugh Mundell – Time And Place (1980)
  • Bunny Wailers – Rock ‚N Groove (1981)
  • The Twinkle Brothers – Me No You, You No Me (1981)
  • Freddie McGregor – Big Ship (1982)
  • Bim Sherman – Across The Red Sea (1982)
  • Augustus Pablo – Earth Rightful Ruler (1983)
  • Bunny Wailer – Roots Radics Rockers Reggae (1984)
  • The Gladiators – Serious Thing (1984)
  • Daddy Freddy – Body Lasher (1986)
  • Gregory Isaacs – My Number One (1990)
  • Professor – Madness (2011)
  • Groundation – A Miracle (2014)