POSITIVE THURSDAYS
IT'S ALL ABOUT EDUCATION

Studio One

Studio One
Birth Place
Kingston, Jamaica
Genres
Rocksteady, Ska, Early Reggae, Roots Reggae, Dub
Year activate
1963-2004

Studio One  Biography

Jedno z najbardziej wpływowych studio nagraniowych na Jamajce, często nazywane jamajskim Motown. W latach 60t.  i 70. Studio One było zaangażowane w większość ważnych ruchów muzycznych na Jamajce, w tym ska, rocksteady, reggae, a w późniejszym okresie w dub i wczesny dancehall.

Mur otaczający Studio One, przy Brentfod Road (obecnie Studio One Bulevard)

Treasure Isle i Studio One rywalizowały na każdej płaszczyźnie: sound system, label oraz studio nagraniowe. Ta rywalizacja i antagonizm były niewątpliwym benefitem dla całego świata reggae. Spuścizna Treasue Isle i Studio One jest ciężka do ocenienia. Utwory nagrane w obu to absolutne klasyki gatunku, a riddimy, na których powstały są wciąż używane przez wielu artystów do dzisiaj.

Spuścizna muzyczna Studio One jest ogromna. Brzmienie, jakie zostało wykreowane w studio oraz wyraźne podkreślenie basu, nie pozwala pomylić go z żadnym innym studiem. Śmiało można stwierdzić, że Studio One było w tamtym czasie bez wątpienia sercem reggae.

Coxsone Dodd zaczynał jako operator sound systemu Coxsone Downbeat, ale kiedy nastał właściwy czas, wybudował i otworzył swoje studio nagraniowe, gdzie produkował muzykę, którą mógł później sprzedawać. W 1963 roku Studio One było gotowe do rozpoczęcia pisania historii. Nowatorskie techniki nagraniowe, jakimi posługiwał się w owym czasie Coxsone najlepiej słychać na nagraniach z ery ska, która jest żywym dokumentem tamtych czasów. Również w erze rocksteady i wczesnego reggae w Studio One miało miejsce wiele wspaniałych rzeczy.

Bez wątpienia należy tutaj przytoczyć kilka znaczących postaci, które pojawiły się w Studio One w jego początkowym okresie. Tak świetni muzycy jak Roland Alphonso, Don Drummond, Tommy McCook, Lester Sterling, Lloyd Brevet i Jackie Mittoo zostali zwerbowani przez Coxsona z lokalnej sceny jazzowej. Był to początek super grupy The Skatalites, która zapewnila Coxonowi pierwszy własny zespół studyjny, który można usłyszeć na wszystkich produkcjach ze Studio One z tego okresu (1964/1965).  Kiedy The Skatalites rozpadli się w 1965 roku Dodd stworzył nowy zespół studyjny legendarny Sound Dimension (znani też jako Soul Vendors lub Soul Brothers). W okresie od 1965 do 1968 roku pod wodzą Jackie Mittoo jako dyrektora muzycznego studia grupa nagrywała pięć dni w tygodniu od 9.00 do 17.00, w tempie 12 numerów dziennie (60 w ciągu tygodnia). W skład Sound Dimension wchodzili Brian Atkinson (1965-1968) bas, Hux Brown i Harry Haughton (gitara), Joe Isaacs (1966-1968) bębny, Denzel Laing (perksujonalia) oraz z legendarne sekcje dęte, w skład których wchodzili: Roland Alphonso, Dennis „SkaCampbell, Bobby Ellis, Lester Sterling, Headley Bennett czy Vin Gordon. Ponadto w skład wchodzili również: legendarny gitarzysta, Ernest Ranglin’ oraz Leroy Sibbles, który poza aranżowaniem wielu klastycznych utworów, dokładał też swoje partie basu, a także pisał testy, był też odpowiedzialny za przesłuchania młodych talentów. Nocami Studio One nie przestawało działać od 1965-1968 roku wokaliści tacy jak: Bob Marley, Burning Spear, The Heptones, Dennis Brown, Ken Boothe, Rita Marley, Marcia Griffiths, Judy Mowatt, The Ethiopians, Ken Boothe, Alton Ellis, Delroy Wilson, Bunny Wailer, Johnny Nash nagrywali swoje partie wokalne na riddimach stworzonych uprzednio przez Sound Dimension. Dzięki temu powstały tak ważne numery, jak: „Real Rock„, „Heavy Rock„, „Jamaica Underground„, „Ten To Ten„, „Fattie Fattie„, „Puppet on A String„, „Drum Song„, „Bend Down Low„, „Artibella„, „Train is Coming„, „I’m Still In Love With You„, „Dancing Mood„, „Creation Rebel„, „No Man Is An Island” czy „Swing Easy„.

The Skatalites w 1964 roku

Wielu świetnych artystów zaczynało swoje kariery w Studio One. Ciężko znaleźć jakiekolwiek nazwisko wielkich wokalistów, którzy nie nagrywali tu utworów. Nagrywając na riddimie ze Studio One, można było być pewnym zrobienia hitu. Dennis Brown, Alton Ellis, The Heptones, The Gladiators, Lone Ranger, John Holt, The Skatalites, The Abyssinians, Sugar Minott, Larry Marcia Griffiths, Marshall, The Ethiopians, Horace Andy, Johnny Osbourne, Bob Marley, The Wailing Souls, Bob Andy, Freddie McGregor, Ken Boothe, Rita Marley, Michigan and Smiley… i wielu, wielu innych. Wszyscy oni nagrywali w Studio One. Ponadto Harry J pracował tu jako producent, zbierając doświadczenie, by w otworzyć swoje studio. Podobnie było w przypadku Lee „Scratch” Perrego.

Don Drummond wraz z The Skatalites pokazali tu swój wielki talent. Ich najlepsze utwory zostały nagrane w Studio One.

Winston Rodney znany światu jako Burning Spear zaczynał swoją profesjonalna karierę muzyczną w Studio One. Nagrał tu wiele utworów, ale Coxone nie bardzo wiedział, co zrobić z numerami nagranymi przez bardzo wierzącego Rastamana, jakim był Spear. Dokumentują to dwa pierwsze albumy Burning Speara, które ukazały się pod szyldem Studio One: „Studio One Presents Burning Spear” z 1973 roku i „Rocking Time” z 1974 roku.

To tutaj The Abyssininas nagrali pierwszą wersję utworu “Satta Massagana” w 1969 roku jeszcze pod nazwą Carlton & The Shoes. Coxone wycofał się jednak z wydania tego numeru, twierdząc, że będzie on „trudny do sprzedania”. Zespół odkupił taśmy matki od Coxsona w 1971 roku za cenę £90 i wydał materiał we własnym labelu Clinch. Tune okazał się ogromnym hitem na całej wyspie. Coxsone szybko naprawił swój błąd, tworząc nową wersję instrumentalną tego numeru, nagrywając do tego kilku deejayów.

Wraz z pojawieniem się nowych studio nagraniowych Studio One oraz label sporo straciły w okresie 1972-1973. To Black Ark StudioLee “Scratch” Perrego oraz Channel One Studio braci Hoo-Kim zaczynały wieść prym.

Pomimo nowej konkurencji na rynku, w Studio One wciąż powstawało wiele ważnych albumów, jak chociażby debiutancki album Freddie McGregora “Bobby Bobylonz 1979 roku. Albumy Sugar Minotta „Live Loving z 1977 i „Showcase” z 1978 roku, pierwszy album The Wailing Souls czy płyty Barry’ego Browna.

Clement „Coxsone” Dodd w Studio One, 1963

Kiedy na początku lat 80. Brentford Road zostaje zaatakowane przez lokalne gangi Coxone zamyka studio i wyjeżdża do Nowego Jorku i otwiera je w Brooklynie. W tamtym okresie pracował z Frankiem Paulem oraz nagrywał nowych wokalistów na swoich klasycznych riddimach. Poandto pojawiają się reedycje i repressy starych produkcji Studio One.

W 1991 roku otrzymał Order of Distinction – trzeci najwyższy Jamajski order. Po śmierci swojej matki Dodd wraca do Kingston w 1998 roku, gdzie ponownie otwiera studio przy Brentford Road, nagrywając nowe utwory z weteranami i młodymi talentami. W tym samym czasie reedycje, kompilacje oraz dokument na DVD wydawane przez londyńskie Soul Jazz Records przyniosły popularności i rozgłosu, jakiego Studio One dawno nie miało.

1 maja 2004 roku Brentford Road zostało przemianowane na Studio One Boulevard poczas ceremonii, która była swoistym hołdem dla jego osiągnięć w rozwój jamajskiej muzyki i kultury. Zaledwie cztery dni później, w wieku 72 lat, Coxsone umiera na atak serca, pracując w Studio One.

Dodd został pośmiertnie odznaczony Order of Distinction w randze dowódcy w dniu 15 października 2007 roku za służbę dla przemysłu muzycznego Jamajki.

Najważniejsze albumy nagrane w Studio One:

  • The Maytals – Never Grow Old (1964)
  • Ken Boothe – Mr Rock Steady (1967)
  • The Heptones – On Top (1968)
  • Dennis Brown – No Man Is An Island (1970)
  • John Holt – A Love I Can Feel (1970)
  • Jackie Mittoo – Macka Fat (1971)
  • Horace Andy – Skylarking (1972)
  • Burning Spear – Rocking Time (1974)
  • Dub Specialist – Bionic Dub (1975)
  • The Wailing Souls – Wailing Souls (1976)
  • Lone Ranger – On The Others Side Of Dub (1977)
  • Sugar Minott – Live Loving (1977)
  • Cedric Im Brooks – Im Flash Forward (1977)
  • Freddie McGregor – Bobby Babylon (1979)
  • Johnny Osbourne – Truths And Rights (1979)
  • Willie Willimas – Armagideon Time (1982)