POSITIVE THURSDAYS
IT'S ALL ABOUT EDUCATION

Treasure Isle

Treasure Isle
Birth Place
Kingston, Jamaica
Genres
Ska, Rocksteady, Early Reggae
Year activate
1964-1974

Treasure Isle  Biography

Wielkim rywalem Clementa „Coxsone’a” Dodda na polu produkcji muzycznej i sound systemu na Jamajce był Arthur Reid, światu znany jako „Duke Reid The Trojan” – nazwany tak od swojego sound systemu. Co ciekawe, sound został tak nazwany na cześć samochodu, którym zwoził sprzęt na swoje potańcówki. Jak głoszą miejscowe historie, kiedy samochód przybywał na miejsce imprezy, ludzie zwykli wykrzykiwać: „Przyjechał Trojan!” i właśnie stąd wywodzi się „Duke Reid The Trojan”.

Treasure Isle Studio, 33 Bond Street, Kingston

Tyle słowem wstępu, bo historia, jaką napisał ten starszy o 10 lat od swojego rywala, Reid jest bardzo ważna dla całego rozwoju Jamajskiej muzyki popularnej. Duke obrał bardzo podobną do Coxsona drogę do sukcesu, zajmując się zarówno imprezami sound systemowymi, jak i produkcją muzyki. Warto jednak nadmienić, że Duke zaczął grywać swoje imprezy kilka lat przed Coxsonemm, co pozwoliło mu na zyskanie reputacji. Przyjmuje się, że Duke rozpoczął swoją działalność sound systemową około 1953-1954 roku. Co więcej, na początku sławy nie przyniosła mu muzyka, a fakt, że był policjantem, który pełnił służbę przez 10 lat, aż zdecydował się odejść i zająć czymś zupełnie innym. Tym zajęciem było prowadzenie rodzinnego biznesu. Razem ze swoja żoną Lucille zajmował się sklepem monopolowy Treasure Isle. Początkowo mieścił się on przy Pink Lane, by finalnie przenieść się do tętniącego życiem serca Kingston, na 33 Bond Street.

Duke znany ze swojej miłości do amerykańskiego rhythm and bluesa postanowił w 1954 roku zbudować swój legendarny już dzisiaj Trojan Sound System i szybko został okrzyknięty „Królem Rhythm and Bluesa w klubie Success przy Wildman Street w Kingston, gdzie regularnie grał swoje potańcówki w latach 50.

Kolejnym ważnym krokiem w rozwoju jamajskiej muzyki popularnej, była decyzja Reida o produkcji własnych numerów. Zdecydował się na ten krok pod koniec lat 50. I tutaj zaczyna tworzyć się piękna historia muzyki. Pomimo że Duke odszedł ze służby kilka lat wcześniej wciąż zachował swoją pasję do broni, którą nieprzerwanie nosił przy sobie. Krąży wiele legend, w których Duke wystrzeliwuje kilka kul w dach, zatwierdzając udaną sesję nagraniową. Ponadto budził strach i respekt, bo któż śmiałby sprzeciwić się osobie noszącej dwa pistolety kalibru .45 i .22 mm przy pasie i strzelbę przewieszoną przez ramię?

Duke Ried i jego Trojan Sound System

Jego pierwsze wydawnictwa to seria płyt o prędkości 78rpm wydanych pod jego labelem „Trojan”. Pierwsze z nich to Calypso QuintetPenny Reel”/”Chambolina” z 1958 roku, która ukazała się na 10” płycie. Niedługo potem pojawiają się kolejne labele Duke Reid (1959), Dutchess (1961) i najbardziej znany Treasure Isle (1962).

Jamajczycy zafascynowani amerykańskim rhythm and bluesem, który słyszalny był w każdym klubie z muzyką taneczną na wyspie w latach 50., a także spadek dostępności płyt sprowadzanych ze Stanów to dwa czynniki, które były swoistą inspiracją i motorem napędowym dla Reida, by poświęcić się nagrywaniu jamajskich artystów, którzy mieli w sobie swoisty dryg do rhythm and bluesa. Tak w 1959 roku powstaje drugi label „Duke Reid”, który specjalizował się w jamajskich nagraniach. To właśnie wtedy u Duke’a pojawiali się: Derrick Morgan, Stranger Cole, Charles Josephs i Dobby Dobson (Chuck and Dobby), Eric Morris, The Jiving Juniors, Alton Ellis, a także zespół nazwany Duke Reid’s Group, złożony z najlepszych muzyków w Kingston, w skład którego wchodzili saksofoniści Roland Alphonso, Val Bennett i Stanley ‚Ribs’ Notice, trębacze Ray Harper i Oswald Baba Brooks, puzoniści Rico Rodriguez i Don Drummond, kontrabasiści Cluett Johnson i Lloyd Brevett, pianiści Theophilus Beckford i Owen Gray, gitarzysci Ernest Ranglin i Dennis Sindrey (co ciekawe, Australijczyk), oraz perkusiści Arkland ‚Drumbago’ Parks i Lloyd Knibbs. W tym okresie Duke zalał Jamajkę swoimi utworami, które początkowo można było usłyszeć tylko podczas jego imprez. Dopiero później były one wydawane na płytach i grane w rozgłośniach radiowych.

Byron Smith, realizator dźwięku w Treasure Isle Studio circa 1966

Zestaw produkcji Reida zelektryzował Jamajkę! Imprezy taneczne aż kipiały od utworów za którymi stał Duke. „Lover Boy” znany jako „S-Corner Rock” Derrick’a Morgan’a (1959), „Ruff And Tuff” Stranger Cole (1963),  Stranger and Patsy’s „When I Call Your Name (1963),  The Jiving Juniors’ „Lollipop Girl (1959), Chuck and Dobby „Do-Du-Wap (1961), Alton and the Flames „Dance Crasher (1965), The Techniques’ „Little Did You Know” (1964) – by wymienić choć kilka z nich. Treasure Isle słynęło przede wszystkim z rewelacyjnych singli, które powstawały pod czujnym okiem Reida. Jeśli chodzi o LP, to nie znajdzie się ich tutaj tak dużo jak w innych studiach.

Ciekawe zdarzenie miało miejsce przypadkiem w 1963 roku. Reidowi udaje się przejąć grupę Justin Hinds & The Dominoes. której członkowie przegapili przesłuchanie u Coxsona. Chemia pomiędzy Reidem a Hindsem była tak dobra, że Justin stał się najbardziej utytułowanym artystą, z jakim pracował Reid w latach 1964-1966. Należy też pamiętać, że do tego czasu Reid większość swoich nagrań dokonywał w wynajmowanym Federal Records Studio. Wtedy też pojawiła się kolejna okazja – rodzinny sklep przeniósł się na 33 Bond Street, co stworzyło możliwość otwarcia nad nim własnego studia nagraniowego!  Zapewniło to pełną kontrolę nad powstającą tam muzyką.

Pomimo sukcesów w ska, Duke stracił zamiłowanie do tego gatunku, mówiąc o nim, że “jest zbyt prosty”. Wtedy rozpoczął się kolejny etap w jamajskiej muzyce jakim jest rocksteady, a Treasure Isle rozkwitło. Takie grupy jak The Paragons, The Melodians, The Techniques, The Jamaicans, The Sensations i The Silvertones stworzyły klasyki, które były uosobieniem rocksteady. Ponadto utwory nagrywane przez takich artystów jak John Holt, Alton Eliis, Phyllis Dillon czy Hopton Lewis świetnie odzwierciedlały złoty czas Treasure Isle.

Pod koniec lat 60. Duke utracił grunt pod nogami. Pomimo wysokiej pozycji, wraz z nastaniem ery reggae, studio straciło na znaczeniu z kilku powodów. Po pierwsze Reid podupadł na zdrowiu, po drugie zabronił pisania i nagrywania Rastafariańskich numerów w swoim studio, co spowodowało znaczny odpływ artystów do Studio One. Ale wtedy pojawia się Ewart Beckford, światu znany jako U Roy, który napisze kolejne strony pięknej historii studia i pozwoli Reidowi na powrót.

U Roy podczas sesji nagraniowej w Treasure Isle, 1970

Trzy pierwsze utwory jakie U Roy nagrał dla Reida „Wake The Town” (1970), „Rule The Nation” (1970) i „Wear You To The Ball” (1970) stały się ogromnymi hitami. Wtedy też miało miejsce spotkanie U Roy’a z King Tubby’m, który został zatrudniony w Treasure Isle jako disc cutter w 1968 roku. Szybko jednak odkryto jego talent i zaangażowano do pracy na stanowisku producenta. To właśnie wtedy powstały pierwsze w historii remiksy. Ponadto kunszt Tubby’ego można usłyszeć na pierwszym albumie U Roy’a “Version Galore”, który ukazał się w 1971 roku, a chwilę później Tubby odchodzi od Duke’a by założyć własne studio. Przyjście U Roy’a do Treasure Isle, a także odwaga nagrania i wydania jego numerów spowodowało rozwój kolejnej jamajskiej sztuki znanej jako toasting, która w przyszłości odciśnie ogromne piętno na całej współczesnej muzyce, dając początek hip-hopowi.

Stan zdrowia Reida znowu się pogarsza. Zdiagnozowano u niego raka, a Duke postanowił w 1974 roku sprzedać swoje studio Sonii Pottinger – wdowie po jego bliskim znajomym Lenfordzie “Lennie The King” Pottingerze, która posiadała już High Note Records, jeden z największych labeli płytowych na wyspie.  Duke umiera wkrótce po tym – 1 stycznia 1975 roku w wieku 59 lat.

15 października 2007 roku Duke Reid otrzymał pośmiertnie Order Of Distinction w randze dowódcy za swoje zasługi na polu rozwoju kultury Jamajki.

Najważniejsze albumy nagrane w Treasure Isle:

  • The Paragons – On The Beach (1967)
  • Alton Ellis – Mr. Soul Of Jamaica (1967)
  • Tommy McCook – Greater Jamaica Moon Walk – Reggay (1969)
  • U Roy – Version Galore (1971)